21 Ιουλίου 2019
   Διαβάστε αυτή την εβδομάδα 
Hλίας Κότσαλης

Hλίας Κότσαλης

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019 21:34

Χορευτικη συνεργασια !

Την εκδήλωση του ΓΑΣ πλούτισε η παρουσία του  Πολιτιστικού  Χορευτικού  Συλλόγου  ΣΚΟΤΟΥΣΣΑΣ ΣΕΡΡΩΝ. Ήταν οι βορειοελλαδίτες μια όμορφη παρουσία σε εμφάνιση και κίνηση. Χόρεψαν τη δική τους τοπική παράδοση χωρίς ακροβατικές υπερβολές και έδωσαν με τη συμμετοχή τους  την τόσο ωραία  εικόνα της συνεργασίας!

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019 21:13

Μια κατάμεστη σκηνη !

Εκτός από την πολυκοσμία στη Αυλή  του Γυμνασίου για τη Εκδήλωση του ΓΑΣ και η σκηνή είχε αντίστοιχη εικόνα! Πάραπολλα άτομα επι σκηνής, με παραδοσιακές φορεσιές αλλά  και  σύγχρονες (φωτογραφία) ανάλογα με το θέμα της παράστασης

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019 20:54

Επιτυχια η πολυκοσμια !

Η αποψινή (21/7)  παράσταση  του ΓΑΣ ήταν η πρώτη μεγάλη εκδήλωση  του Καλοκαιριού στη Μύρινα,  μαζί με εκείνη στο Μουδρου για τη Ρεγκατα Φιλίας. Ενα βασικό στοιχείο για να χαρακτηριστεί μεγάλη μια παράσταση είναι η προσέλευση του κόσμου και από αυτή την  άποψη η αυλή του Γυμνασίου έζησε αποψε  δόξες…

Η  φωτογραφία το αποδεικνύει αλλά και η παρουσιάστρια της εκδήλωσης αναφέρθηκε με πολύ ενθουσιασμό για την πολυκοσμία αυτή !

(Τα υπόλοιπα  της Εκδήλωσης σε επόμενη  ανάρτηση)

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019 08:38

Ο Προφήτης Ηλίας και η συναγρίδα

Ο Προφήτης Ηλίας και η συναγρίδα


Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης

 

Ήταν κάτι ψαράδες, επαγγελματίες, που με την τράτα τους ψάρευαν 5-6 μέρες μακριά από το νησί, και διανυκτέρευαν πρόχειρα σε ένα μικρό ερημονήσι, σαν το Σεργίτσι.

Μια μέρα ένας από αυτούς πρότεινε, γιατί δεν κάνουμε ένα μικρό κατάλυμα εδώ στο νησάκι, να κοιμόμαστε σαν άνθρωποι;

Πράγματι, έφτιαξαν ένα μικρό σπιτάκι και το εξόπλισαν με τα στοιχειώδη απαραίτητα, κρεβάτια, μια κουζινίτσα, κλπ.

Ένας άλλος, θρησκευόμενος, πρότεινε και έχτισαν στην κορυφή της βραχονησίδας κι ένα μικρό άσπρο ξωκλήσι. Ως προς το όνομα που θα του έδιναν, πήγαν στο δεσπότη και του ζήτησαν να έλθει να κάνει την σχετική τελετή, τα θυρανοίξια όπως λέγονται, και να του δώσει και το όνομα, του Προφήτη Ηλία.

 

Τη συμφωνημένη μέρα ο δεσπότης ήλθε ακολουθούμενος από το διάκο και ένα ψάλτη. Αφού έγινε η ψαλμωδία και η τελετή, οι ψαράδες τους είπαν,

Εμείς τώρα θα φύγουμε για ψάρεμα και θα επιστρέψουμε αύριο βράδυ. Εσείς με την ησυχία σας ξεκουραστείτε, κι αύριο πρωί με το καλό επιστρέφετε στο νησί. Τους έδειξαν τα δωμάτια και την κουζίνα, από όπου μοσχοβολούσε ωραία μυρωδιά φαγητού.

Όταν πεινάσετε, σας έχουμε ετοιμάσει φαγητό, - φυσικά δικής μας παραγωγής, ψαρόσουπα με σέλινο αυγολέμονο, και συναγρίδα στο φούρνο πλακί, με πατάτες, ντομάτες, μαϊντανό και σκόρδο.

 

Όταν έφυγαν οι ψαράδες, ο δεσπότης άνοιξε την πόρτα της κουζίνας - θυρανοίξιο ήταν κι αυτό - στο φούρνο μοσχομύριζε μια μεγάλη συναγρίδα 5-6 κιλά και στην κατσαρόλα άχνιζε ζεστή η ψαρόσουπα. Εντυπωσιάστηκε από τη μεγάλη συναγρίδα και πρότεινε:

Σήμερα ας φάμε την ψαρόσουπα και τη γαρνιτούρα από τη συναγρίδα, κι αύριο το πρωί, όποιος θα έχει δει στο όνειρό του το πιο μεγάλο πράγμα, αυτός θα πάρει τη συναγρίδα.

Οι άλλοι δύο δέχτηκαν –τι μπορούσαν να κάνουν άλλωστε – κι αφού δείπνησαν την ψαρόσουπα και τη γαρνιτούρα από τη συναγρίδα, έπεσαν να κοιμηθούν.

 

Την άλλη μέρα το πρωί ο δεσπότης ρωτάει το διάκο,

-       Τι όνειρο είδες, τέκνον μου;

 

-       Είδα ένα άσπρο ξωκλήσι του προφήτη Ηλία στην κορυφή ενός πολύ ψηλού βουνού, πρέπει να ήταν πάνω από 1.000 μέτρα. Επομένως, δική μου είναι η συναγρίδα.

 

-       Λάθος κάνεις, του απαντάει ο δεσπότης, η συναγρίδα είναι δική μου. Εγώ είδα ένα όραμα, μια πύρινη άμαξα όπως του Προφήτη Ηλία, που ανέβαινε από τη γη, πέρα από τα σύννεφα κι έφτανε στον ουρανό. Λυπάμαι πολύ, αλλά η συναγρίδα είναι δική μου.

 

Στην άκρη έστεκε σιωπηλός ο ψάλτης, σαν βρεγμένη γάτα.

-       Εσύ τι όνειρο είδες;  τον ρωτάει ο δεσπότης.

 

-       Εγώ… τι να σας πω... Ένα παράξενο πράγμα, όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου, δεν με έπιανε ύπνος... Πεινούσα κι όλα πολύ… όσο εσείς κοιμόσασταν και βλέπατε τα όνειρα και τα οράματα, σιγά-σιγά, μέχρι το πρωί, την έφαγα τη συναγρίδα…

 

 

 

Μετεωρολογικός σταθμός Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μύρινα Λήμνου

Ένας νέος μετεωρολογικός σταθμός τοποθετήθηκε στη Μύρινα Λήμνου από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ο οποίος θα παρέχει δωρεάν μέσω διαδικτύου πλήθος μετεωρολογικών δεδομένων, όπως θερμοκρασία, υγρασία, διεύθυνση και ταχύτητα ανέμου, βροχόπτωση και βαρομετρική πίεση.
Ο συγκεκριμένος αυτόματος τηλεμετρικός μετεωρολογικός σταθμός, που αποτελεί μέρος του δικτύου μετεωρολογικών σταθμών του Πανεπιστημίου Αιγαίου (http://meteo.aegean.gr), τοποθετήθηκε στον χώρο του Παντελιδείου κτηρίου (Βοτανικός Κήπος) στη Μύρινα Λήμνου, από το Εργαστήριο Γεωγραφίας Φυσικών Καταστροφών του Τμήματος Γεωγραφίας, σε συνεργασία με το Τμήμα Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής (επίβλεψη: Γεώργιος Βάσιος, Επίκουρος Καθηγητής).
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του μετεωρολογικού σταθμού: http://meteo.aegean.gr/myrina.php

Ο υπεύθυνος του Εργαστηρίου Γεωγραφίας Φυσικών Καταστροφών,
Καθηγητής Κώστας Δ. Καλαμποκίδης

Σημ. limnosnea.com  : Για την αναπάντεχη  πρωτοβουλία του ΠΑΝΕΠ. ΑΙΓΑΙΟΥ, αξιζει ένα μπράβο!  Από επιστημονική άποψη έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αυξάνουν τα μετεωρολογικά δεδομένα,  τώρα και  απο την  περιοχή της Μύρινας.  

Στη Φωτογραφία  η εγκατάσταση του Πανεπιστήμιου  στη (βοτανική…) Αυλή του ΠΑΝΤΕΛΙΔΕΙΟΥ, διπλά στο Παρκινγκ της Γεφύρας .

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019 07:14

Ο Προφήτης Ηλίας

Ο Προφήτης Ηλίας

 Σήμερα Σάββατο 20 Ιουλίου γιορτάζεται η μνήμη του. Τα περισσότερα ξωκλήσια, που είναι χτισμένα σε ψηλά μέρη, φέρουν το όνομα του, κι αυτό συνδέεται μάλλον με την παραμονή του πολλά χρόνια πάνω στο βουνό Χωρήβ και την ανάληψη του στον ουρανό με μια χρυσή πύρινη άμαξα.

Ο προφήτης Ηλίας έζησε τον 9ο π.Χ. αιώνα και σ’ αυτόν αποδίδονται πολλά θαύματα, ανάμεσα σ΄ αυτά η ανάσταση ενός νεκρού παιδιού στην πόλη Σαρεπτά.

Στα χρόνια του Χριστού κατά τη θεία Μεταμόρφωση, οι μαθητές του Χριστού είδαν τους δυο Προφήτες, τον Μωϋσή και τον Ηλία, να συνομιλούν με τον Ιησού Χριστό.

 Το απολυτίκιο που είναι αφιερωμένο σ’ αυτόν λέει:

 Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς,

ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ,

Ἠλίας ὁ ἔνδοξος,

ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν,

νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει,

διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

 Ένα από τα πολύ γνωστά ξωκλήσια στην Αθήνα είναι ο Προφήτης Ηλίας στο Χαϊδάρι.

Το προτιμούν όσοι θέλουν να κάνουν έναν εντυπωσιακό γάμο, γιατί από το ύψωμα που βρίσκεται διαθέτει πανοραμική θέα της Αθήνας, έχει όμορφο προαύλιο και πλατεία με πολύ όμορφα δέντρα.

 Τέλος, ένα πολύ μελωδικό παλιό τραγούδι με τον Σταμάτη Κόκοτας αναφέρεται στα ρομαντικά σοκάκια του Προφήτη Ηλία:

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα βραδάκια
γέμιζα φιλιά τα μαλλιά σου, μ’ άστρα την ποδιά σου.
Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα βραδάκια
περπατούσαμε, μου γελούσες. πόσο μ’ αγαπούσες.

Τώρα στην καρδιά μου το μαράζι κι ο καημός φωλιάζει.
Πότε θα φανείς σαν και πρώτα στην παλιά τη γειτονιά;
Είμαι μόνος μου δίχως ταίρι και ζητώ παρηγοριά.

 

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019 07:07

ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ: Πορτιανού

ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ:  Πορτιανού

 

(μια σειρά που παρουσιάζεται αλφαβητικά κάθε Σάββατο.

Επόμενο χωριό: Προπούλι)

 

Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης

 

Το Πορτιανού βρίσκεται στο νότιοανατολικό τμήμα του νησιού, ανάμεσα στα χωριά Αγκαρυώνες και Τσιμάντρια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε  306 κατοίκους. Αρχικά, το χωριό βρισκόταν δυτικότερα στη θέση Άγιος Σπυρίδων, όπου υπάρχουν κατάλοιπα του παλιού νεκροταφείου και ίχνη οικοδομών. Σύμφωνα με παλαιές μαρτυρίες πριν από τρεις αιώνες περίπου μια επιδημία ανάγκασε τον πληθυσμό να μετακινηθεί στη σημερινή θέση.

 

Το όνομα του χωριού δεν αναφέρεται σε κανένα μοναστηριακό έγγραφο της βυζαντινής εποχής, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα χωριά της Λήμνου. Για πρώτη φορά σημειώνεται το 1785 στο χάρτη του Choiseul-Gouffier με το όνομα Portiano. Το τοπωνύμιο είναι λατινογενές και φαίνεται να προέρχεται από τις λέξεις: «porto juno: νέο λιμάνι», από ένα λιμάνι που υπήρχε νοτιοανατολικά του παλιού χωριού, στη θέση Μέλαγγας (=μέλαινα γη). Εκεί σώζονται τα ερείπια του μικρού πύργου (βίγλας) που επόπτευε το λιμάνι, ο οποίος μάλλον κτίστηκε στη διάρκεια της ολιγόμηνης ενετικής κατοχής του νησιού στα 1656-57. Ως το 1940 σωζόταν σε ύψος έξι-επτά μέτρων αλλά στην κατοχή σχεδόν καταστράφηκε.

 

Το 1854 το χωριό είχε ιερέα που ονομαζόταν Μαργαρίτης. Το 1856 είχε 147 στρατεύσιμους άνδρες, οι οποίοι πλήρωσαν 2.070 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1863 καταγράφηκαν 71 οικογένειες, που είχαν γίνει 80 το 1874, απόδειξη σαφούς πληθυσμιακής αύξησης. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 97 σπίτια. Το ίδιο έτος αναφέρεται ότι υπαγόταν στη δημαρχία (κόλι) Κονδιά. Οι Πορτιανοί έστελναν δύο αντιπροσώπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η κοινότητα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα Χ Π (Χωρίον Πορτιανού), ενώ το 1912 στο χωριό υπήρχε ταχυδρομείο με δική του σφραγίδα.

 

Το χωριό αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό στο διάπλου του κόλπου του Μούδρου, για όσους επιθυμούσαν να μεταβούν από την ανατολική στη δυτική πλευρά του νησιού και αντίθετα, διότι η οδική διέλευση μέσω της γέφυρας του Βάρους δεν ήταν πάντα δυνατή, αφού ο χείμαρρος της Μητρόπολης το χειμώνα πλημμύριζε. Υπήρχαν στενές οικονομικές αλλά και κοινωνικές επαφές με το Μούδρο και πολλοί έμποροι είχαν καταστήματα και στις δύο πλευρές του κόλπου.

Αναφέρεται και ναυτική δραστηριότητα. Είναι γνωστός ο πλοιοκτήτης Ποδάρας γύρω στα 1875.

 

Το 1835, στα χρόνια του μητροπολίτη Νεκταρίου, όπως σημειώνεται σε σχετική επιγραφή, κτίστηκε ο κεντρικός ναός του χωριού, αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Το 1858 που πέρασε ο Conze θαύμασε τα χρώματα της εκκλησίας, στην οποία σωζόταν και μια μαρμάρινη σαρκοφάγος. Μια νεότερη επιγραφή, του 1875, και μια άλλη στην οποία ως πρωτομάστορας αναγράφεται ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΑΝΙΣ, αφορά κάποια σημαντική ανακαίνιση. Πρόκειται για τον ίδιο ναοδόμο που έκτισε τους ναούς Ατσικής, Πλατύ και Βάρους. Διακοσμητής ήταν ο Άγγελος Μπινέτας από το Σαρπί.

Ο ναός, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, είναι εντυπωσιακός με θαυμάσια χρώματα, μαρμάρινη σαρκοφάγο και περίτεχνο σκαλιστό τέμπλο, επιχρυσωμένο, και δεσπόζει του χωριού καθώς είναι κτισμένος πάνω σε έναν μικρό λόφο. Φέρει περίτεχνο σκαλιστό τέμπλο, επιχρυσωμένο και αγιογραφίες του Γρ. Παπαμαλή. Οι κίονες του εξωνάρθηκα είναι μαρμάρινοι και προέρχονται από παλαιότερο κτίσμα. Τέλος, το καμπαναριό είναι μεταγενέστερο.

 

Το σχολείο του χωριού λειτούργησε το 1870 και ονομαζόταν Χριστοδουλίδειον Αρρεναγωγείον, προς τιμήν των ιδρυτών και ευεργετών Κυριάκου και Μαρίας Χριστοδούλου, εύπορων ομογενών του Καΐρου, που υπήρξαν από τους πρωτεργάτες στην ανέγερση του μητροπολιτικού ναού της Μύρινας και στην ίδρυση της Λημνιακής Αδελφότητας. Στο σχολείο φοιτούσαν 80 μαθητές περίπου και το 1874 έγινε κοινοτικό. Αρχικά ήταν τριτάξιο, το 1909 έγινε τετρατάξιο και το 1912 πεντατάξιο.

 

Το 1905 ιδρύθηκε ξεχωριστό παρθεναγωγείο που ονομάστηκε Φεργαδιώτειο, προς τιμήν του ιδρυτή Αθανάσιου Φεργαδιώτη, ομογενή της Σμύρνης.

Το 1920 τα δυο σχολεία συγχωνεύτηκαν σε εξατάξιο μικτό δημοτικό σχολείο, το οποίο στεγάστηκε σε νέο εντυπωσιακό διδακτήριο το 1931. Ως δωρητές του σχολείου αναφέρονται επίσης τα ζεύγη Βασίλειος και Πηνελόπη Τσέλιου, Γεώργιος και Μυρσίνη Κωνσταντίνου και ο Αντώνιος Βελισσαρίδης.

 

Μεταξύ άλλων στο σχολείο Πορτιανού δίδαξαν οι εκπαιδευτικοί: Χρήστος Κοντέλλης (1916-22, 1923-44), Εμμανουήλ Ιωαννίδης (1922-23, 1928-37), Ευαγγελία Μαυρουδή (1948-63), Βάιος Ρηγόπουλος (1955-63), Ιγνάτιος Παπαδόπουλος (1966-76 περίπου) κ.ά.

 

Από τον Απρίλιο 1915 ως το 1922 εκατοντάδες νεκροί στρατιώτες της εκστρατείας της Καλλίπολης θάφτηκαν στο «Συμμαχικό Νεκροταφείο Πορτιανού», το οποίο διατηρείται ως σήμερα. Υπάρχουν 352 τάφοι Βρετανών, Γάλλων, Καναδών, Αυστραλών, Νεοζηλανδών, Αιγυπτίων και Ινδών. Την περίοδο αυτή στο Πορτιανού είχε στήσει το στρατηγείο του ο εμπνευστής της εκστρατείας Ουΐνστον Τσόρτσιλ, του οποίου η πολυθρόνα εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο. Η κατοικία εκείνη του Τσόρτσιλ σήμερα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον λαογραφικό μουσείο, που αξίζει να το επισκεφτεί κανείς  (τηλ. 2254051785).

 

Το 1918-21 φιλοξενήθηκαν στην περιοχή εκατοντάδες Ρώσοι εμιγκρέδες και στρατιωτικοί. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από επιδημία και θάφτηκαν στο λεγόμενο ρωσικό νεκροταφείο κοντά στην ακτή.

 

Το 1995 ιδρύθηκε το Λαογραφικό Μουσείο με πρωτοβουλία του πολύ δραστήριου Συλλόγου Πορτιανιτών Αθηνών-Πειραιώς, ο οποίος για ένα διάστημα εξέδιδε την εφημερίδα Τα Νέα του Πορτιανού. Περιλαμβάνει παραδοσιακές φορεσιές, παλιά εργαλεία, οικιακά σκεύη, φωτογραφίες κ.ά.

 

 Ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού υπήρξαν πολύ σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι του πνεύματος και του πολιτισμού, όπως,

  • Εκπαιδευτικοί και συγγραφείς (Δέσποινα Βογδάνου-Κωνστάντιου, που διατέλεσε και Δήμαρχος Μύρινας και Κώστας Κοντέλης, που έγραψε την εξαιρετική μονογραφία “Το Πορτιανού της Λήμνου” με άφθονες πληροφορίες και φωτογραφίες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό για την ιστορία του χωριού).
  • Αγιογράφοι & ζωγράφοι (Γρηγόριος, Μάνος και Στρατόνικος Παπαμαλής, Γιάννης Παπαϊωάννου (Παγώνης), Ανδρέας Κοντέλλης κ.ά.).
  • Τεχνίτες της πέτρας και του μάρμαρου  (Ξενοφών Κεραμιδάς, Κωνσταντίνος, Πάρης και Δημήτρης Βόγδανος, Παναγιώτης Φεργαδιώτης κ.ά.).

 

Το 1918 το Πορτιανού αποτέλεσε κοινότητα, στην οποία εντάχθηκαν: το 1918-19, για λίγους μήνες, το Πεσπέραγο και την περίοδο 1919-28 οι Αγγαριώνες. Στα χρόνια του μεσοπολέμου στο χωριό γνώρισε σημαντική ανάπτυξη. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε κι από 617 κατοίκους το 1920, το 1938 αριθμούσε 750 κατοίκους και 250 σπίτια. Μεταξύ άλλων αναφέρεται η δράση του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΘΡΙΑΜΒΟΣ που έδωσε δυο αγώνες το 1931, με το Λιβαδοχώρι και τον Άρη Μούδρου.

 

Μεταπολεμικά ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε με γρήγορους ρυθμούς λόγω της μετανάστευσης. Έτσι από 564 άτομα που είχε το 1951, σήμερα αριθμεί περίπου 300 κατοίκους. Παρά την πληθυσμιακή συρρίκνωση υπάρχει περιφερειακό ιατρείο και λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος.

 

Το 1995 ιδρύθηκε Λαογραφικό Μουσείο με φορεσιές, παλιά εργαλεία, οικιακά σκεύη, έπιπλα, φωτογραφίες κλπ, με πρωτοβουλία του Συλλόγου Πορτιανιτών Αθηνών-Πειραιώς, ο οποίος για ένα διάστημα εξέδιδε την εφημερίδα Τα Νέα του Πορτιανού.

 

Εκτός από τις αγροτικές και εμπορικές ενασχολήσεις, οι κάτοικοι του Πορτιανού ανέπτυξαν έντονη πνευματική και καλλιτεχνική παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα:

  • Τεχνίτες της πέτρας και του μάρμαρου: Ξενοφών Κεραμιδάς, Κωνσταντίνος, Πάρης και Δημήτρης Βόγδανος, Παναγιώτης Φεργαδιώτης κ.ά.
  • Αγιογράφοι-ζωγράφοι: Γρηγόριος, Μάνος και Στρατόνικος Παπαμαλής, Γιάννης Παπαϊωάννου (Παγώνης), Ανδρέας Κοντέλλης κ.ά.
  • Εκπαιδευτικοί και συγγραφείς: Δέσποινα Βογδάνου-Κωνστάντιου, η οποία διετέλεσε και Δήμαρχος Μύρινας και Κώστας Κοντέλλης, ο οποίος συνέγραψε την εξαιρετική μονογραφία «Το Πορτιανού της Λήμνου», όπου υπάρχουν άφθονες πληροφορίες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό για την ιστορία του χωριού κατά τον 20ο αιώνα.

 

Αξιοθέατα

  • Λαογραφικό Μουσείο.
  • Συμμαχικό νεκροταφείο.
  • Ναός Εισοδίων Θεοτόκου.
  • Δημοτικό σχολείο.
  • Αρχοντικά κτίρια.

 

 

 

Βιβλιογραφία

  • Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
  • Κώστα Κοντέλλη, Το Πορτιανού της Λήμνου, 1998.
  • Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986.
  • Cdrom Επαρχείου Λήμνου: "Λήμνος αγαπημένη".
  • "ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.

Ενόψει της ολοκλήρωσης του Κτηματολογίου στη Λήμνο, το Ελληνικό Κτηματολόγιο, ο Δήμος Λήμνου και το Τεχνικό Επιμελητήριο Βορειοανατολικού Αιγαίου σας προσκαλούν σε ενημερωτική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο κινηματοθέατρο «Μαρούλα» τη Δευτέρα 22 Ιουλίου και ώρα 17:30.

 

           

Στραπατσάδα - το φαγητό του καλοκαιριού

Καλά είναι τα ψάρια, τα σουβλάκια, τα φλομάρια και τα κρεατικά, αλλά να μη ξεχνάμε και τη χορταστική στραπατσάδα.
Ώριμες ντομάτες, κρεμμύδι, πιπεριά, σκόρδο, φέτα καλαθάκι και αυγά. Πρώτα μαραίνουμε ψιλοκομμένα κρεμμύδι σκόρδο και πιπεριά, μετά προσθέτουμε την ντομάτα χοντροκομένη στο ρεντέ ή κονσέρβα να βράσουν να ψηθούν, στο τέλος κομματάκια φέτα κι από πάνω τα αυγά.

Συνοδεύεται με λευκό κρασί Λήμνου.

Καλή όρεξη!

Με αρκετή συμμετοχή, γύρω στα 200 άτομα,  έγινε η αποψινή (18/7/19) συγκέντρωση στο ΜΑΡΟΥΛΑ, την οποία προκάλεσε η  Ένωση Γιατρών Λήμνου και το Σωματείο Εργαζομένων στο Νοσοκομείο Λήμνου με  θέμα  τα τρέχοντα προβλήματα του Νοσοκομείου και με κυρίαρχο ζήτημα   την έλλειψη  συγκεκραμένων  ειδικοτήτων.

Το  Παθολογικό με τη μια Παθολόγο, την κ. Κιτρομηλίδη, στα όρια της  από το φόρτο των  καθημερινών αναγκών του Τμήματος και τω εφημεριών  και το Χειρουργικό με τον επίσης ένα  Χειρουργό,   που ειδικά   για  χειρουργικές επεμβάσεις ισχύει "το ένας ίσως κανένας"

Βασικοί παράγοντες αυτής της δημόσιας συζήτησης ήταν ο Πρόεδρος της Ένωσης Γιατρών Λήμνου Θωμάς Λούκας και ο Πρόεδρος των Νοσοκομειακών Γιατρών  Κώστας Κατσιγιαννόπουλος.

Το λόγο πήραν και αρκετοί ακόμη, κάποιοι εκπρόσωποι φορέων και κάποιοι Γιατροί  και όλοι  είχαν να προσθέσουν στη ζήτηση,  αν και δεν έλειψαν και ομιλίες που προκάλεσαν αντιδράσεις. Όμως αυτές τις περιπτώσεις τις αφήνουμε για να αναφερθούμε, σε κάποιες από αυτές,  ξεχωριστά.

Παμε στη γενική εικόνα  η οποία επικεντρώνεται σε όσα είπαν και πρότειναν ο Θ. Λούκας και ο Κ. Κατσιγιαννόπουλος.

Είναι πολύ θετικό ότι οι Πρόεδροι των δυο  Ιατρικών Ενώσεων της Λήμνου μίλησαν  με ρεαλιστικό και εποικοδομητικό  τρόπο  για τα  διαχρονικά προβλήματα του  Νοσοκομείου αλλά και για το τρέχον του Παθολογικού Τμήματος,  το οποίο,  όπως έγινε φανερό από όσα είπαν,  άμεσα θα λυθεί προσωρινά με συμβασιούχους Ιδιώτες  Γιατρούς, μέχρι να τρέξουν οι Προκηρύξεις για μια λύση πιο μόνιμη και πιο κανονική!

Ο Κ. Κατσιγιαννόπουλος αναφέρθηκε στην  τελευταία 10ετια   (της Ελληνικής Κρίσης)  κατά τη διάρκεια  της  οποίας  με κάποιες αποφάσεις κυρίως  επί Υπουργού Αδώνιδος (Γεωργιαδη), όπως ειπε,  οδηγηθήκαμε  στην κατάργηση ζωτικών δόμων και λειτουργιών του Νοσοκομείου που το έφεραν  στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης. Το Νοσοκομείο τότε σώθηκε , είπε ο κ. Κατσιγιαννόπουλος,  από τις μεγάλες Κινητοποιήσεις του Λημνιακού Λαού. Εκανε μια εκτεταμένη  ιστορική αναφορά σε αυτή την αγωνιστική περίοδο που είχε ως αποτέλεσμα την   επάνοδο  σε μια έστω  και με πολλές ελλείψεις κανονικότητα. Κατόπιν αυτών πρότεινε την επανάληψη αυτών των αγώνων μέχρι που το Νοσοκομείο να ανακάμψει πλήρως.

Ο άλλος βασικός "παίκτης" της συγκέντρωσης αυτής,   ο Θ. Λούκας ήταν στο ίδιο μήκος κύματος,  υπερθεμάτισε για την ανάγκη μιας  διεκδικητικής  τακτικής, κάτι με το οποίο  συμφωνούσαν και αρκετοί από τους υπόλοιπους ομιλητές,  και τόνισε με έμφαση ότι το Νοσοκομείο θα πρέπει να λειτουργεί ως δημόσιος Φορέας,  βασικός για τα Θέματα Υγείας του Νησιού. Οι ιδιώτες Γιατροί, , όπως είναι και ο ίδιος,  να έχουν το δικό τους διακριτό ρολό στα θέματα Υγείας, τόνισε,  και να μπαίνουν στο Νοσοκομείο ως Συμβασιούχοι , μόνο όταν αυτό είναι  απολύτως αναγκαίο και για συγκεκριμένο χρόνο, όπως συμβαίνει τώρα με το Νοσοκομείο της Λήμνου.

Και οι δυο έδειξαν αισιόδοξοι για τις προοπτικές του Νοσοκομείου  αφού όπως είπαν είναι σε εξέλιξη από την προηγούμενη Κυβέρνηση 13  Προκηρύξεις για πρόσληψη Γιατρών  στο Νοσοκομείο και για ακόμη για  3  παθολόγους,   που υποσχέθηκε ότι θα προκηρύξει  ο σημερινός Υπουργός Υγείας.

 

Σελίδα 1 από 351